ستاسيورى/ نظیف تکل

0 459

ته هوښياره وې
بې غمه شوې
ياد دې زما له ياده
پاک کړ
زه چې اوس هم
ګل ته ګورم
ته را ياديږې
خو لکه بې خياله شعر
زر مې له ياده وځې
پوهيږې چې تياره هم
څه نه پټوي
پر ميز د لګيدلې شمعې رڼا
او پر ديواله
بې له تا ستا سيورى
عجيبه مانا لري

Leave A Reply

Your email address will not be published.