صلحی که بشر امروز به دنبال آن است، در کجاست؟! /ملالی موسی نظام

ملالی موسی نظام                                                                                                     ۱۱/۱۰/۲۰۱۷

صلحی که بشر امروز به دنبال آن است، در کجاست؟!

تحلیل و استدلال

 

با موجودیت و پیشرفت سرسام آور تمدن بشری و تغییر جوامع با خدمت محیر العقول تکنالوژی ای در حال پیشرفت که در حقیقت همه منابع و وسائل در دست انسان و با ارادۀ او بکار می افتد، تنظیم و ترتیب اجتماعات وابسته و متعلق به ممالک در ساحات و محدوده های جغرافیایی به نوع شایسته، با صلح و امنیت به نفع ملل، نه باید از غیر ممکنات بوده و با حالات جنگ و نا به سامانی های روز افزون و کشنده، هر گوشه ای از جهان به مصائبی که بر انسان بیگناه عارض میگردد، مبتلا گردد. ولی چنین است.

هر سالی که از عمر بشر متمدن امروزی سپری میگردد به مقایسۀ سال قبل، در هر گوشۀ این دنیای وسیع بیشتر ملل و ممالک با مشکلات جنگ آدم کشی های افراطی و ابتکاری و استعمال سلاح مخرب بر علیه بیگناهان، اطفال و سکنۀ سرزمین های مختلفه، سر دچار میگردند. در پهلوی برخورد خونین ممالک و گروه ها با همدیگر، کشور های صاحب قدرت که هیچ گونه حقوقی برای طرف گیری و یا دفاع از جوانب متخاصم نداشته اند، هم به مداخله و ارسال سلاح و قوای هوایی و زمینی می پردازن  و گویا تا ابد برای «موازنۀ قوا» که دیگر مفهومی ندارد، داخل جنگ، بمباردمان و استعمال سلاح کشنده برای قتل بیگناهان میگردند. درین شرائط دردناک، غیر نظامیان، خانواده ها، اطفال و جوانان متعلم و محصل هم پامال جفای چنین جنایات بشری گردیده، در حالیکه عزیزان از دست داده اند، بی خانمان و آواره میگردند. نمونۀ نهایت آشکارای آن که بعد از پنج و شش سال تحمل یک جنگ طاقت فرسا، بربادی یک ملت خود کفا، یک سرزمین آباد، یعنی مملکت سوریه، کاملاً به خاک و خون برابر گشته و هر گوشۀ آن با جنایات بشری آشکارا از جانب خودی و بیگانه منهدم گردیده است. در چنین تراژیدی های اسفناک انسانی، می بینیم که سازمان ملل متحد اینطرف و یا آنطرف مخاصمه را ملامت«!» میکند و یا مجلسی برای «مذاکرات صلح» از طرف جانبین دایر «!» میگردد و آتش بس برقرار میشود که گاهی دوام آن به روزی هم نمی رسد.

چند روز قبل از جانب عربستان سعودی به سلسلۀ بمباردمان های دهشت افگن بر خاک یمن «مهم نیست به چه دلیلی» شاید به بهانۀ مجازات مسلمانان بیچارۀ اهل تشیع، در حالیکه در چند کیلومتری چنین حادثۀ غیر انسانی که از جانب مملکتی، علم بردار « صلح و سلم» که در شرائط بیطرفی نباید هیچگونه قوای مجهز در اختیار داشته باشد، خانۀ خدا و مرقد حضرت پیغمبر قرار گرفته اند، صورت گرفت. این صلح و سلمی که به رهنمایی اولیای مقدس ترین سرزمین اسلامی «باید» بین افراد بشر جا باز نماید، مگر با این آدم کشی های استخوان سوز روزی میسر میگردد؟ از باور به دور است. در حالیکه در شبه جزیرۀ عربستان، در شمال آن ملیون ها مردم جهان با نیت صلح و برابری با ایفای مراسم  حج سر سجده به جانب خانۀ خدا گذاشته و با پوشش احرام یکسان، تبعیض و خصومت نژادی، مذهبی، قومی و ملیتی را عملاً نمی پذیرند، چگونه در جنوب جزیره نما، با بمباردمان های بیدریغ عربستان سعودی، یعنی سرزمین میزبان دنیای اسلام، چند روز قبل در حدود ۶۵۰ طفل در یمن کشته می شوند؟! پناه بر خدا!

در افغانستان جنگ زدۀ ویران، با داشتن دستگاه حکومت و موجودیت یک دولت با تمام خصوصیات آن، صلح برای مردم بینوای آن گوهری شده است نایاب که مگر در رویای مردم محنت کشیده میسر گردد. با گروه های دهشت افگن طالب و آدم کشان حرفوی داعش، مگر امیدی موجود است برای آنکه صبح خانه را ترک مینماید، شب سالم نزد خانواده برگردد.؟!

امروز جای بسیار تأسف است که جوامع بشری که داد از تمدن میزنند، به بهانۀ تفاوت انسان ها در دین، مذهب، نژاد، قومیت و امثال آن مخصوصاً در سرزمین های اسلامی، عقب گرا گردیده و دامنۀ دشمنی های غیر مجاز را وسعت میدهند و همسایه و فرزند را نیز با خود به ان کجراهه افکار سیاه میکشانند و درس نفاق و شقاق میدهند.

تشکیلاتی که امروز برای صلح و سلم و امنیت در اجتماعات فعال هستند، خود میدانند که کوشش های شان با فعالیت های پشت پردۀ سیاست، منفعت جویی ها و تحریکات گروهی از خود و بیگانه، جز آهن سرد کوبیدن ثمری ندارد. تا زمانیکه حق زیستن با افکار آزاد و حق دادن به دیگر عقاید و باور ها در عمق بافته های اجتماعات جایگزین افکار خرافی، دور از منطق و منم گویی ها نگردد، به همین حال زار دهشت و وحشت ملل مسلمان با دشمنی های روز افزون واهی، پامال امنیت و تخریب صلح و سلم گرفتار می باشند. زمانیکه منحیث یک انسان متفکر با عدالت و انصاف باورمندی ساکنین روی زمین را منحیث بندگان خدای قادر و توانا در انتخاب دین، مذهب، طرز تفکر سالم و ملی، روش انتخاب شیوۀ حیات، مخصوصاً آزادی های بشری فکر و عمل پذیرا نگردیم، کبوتر صلح را مجال پرواز از بالای قلمرو زیست ما نخواهد بود. اینک با مثال هایی از روش آنانیکه برای استقبال صلح برای خود و دیگران باور دارند ، میپردازیم:

اول: دیداری از یک اطاق عبادت در گوشه ای از امریکا:

روز گذشته به عیادت دوستی که از طفلی و ایام فراموش ناشدنی لیسۀ ملالی با وی معاشر و همراه بودم و افسوس که روز های آخرین حیات را با درد مهلکی سپری مینماید در آسایش گاهی رفتم. در دهلیز عمارت اطاقی بنام «مرکز عبادت» توجهم را جلب نمود، تزئین و ترتیب سادۀ آن طوری بود که نهایت درجه آسایش جسمی و روحی را

 

میتوانست بوجود بیاورد. در حالیکه در یکی از طاق ها چند جلد قرآن مجید با چند عدد جای نماز قرار داشت، در طاق های دیگر تمثال حضرت مسیح با بی بی مریم و نمونه هایی از صلیب گذاشته شده بود. در طاق آخری شمعدان چند شاخۀ یهودیان با شمع های متعدد قرار داشت که بالای آن ستارۀ «داوود» به نظر می خورد.

 

در گوشۀ دیگر اطاق، در بین یک الماری چوبی همچنان نمونه هایی از آثار متذکرۀ ادیان بالا، قابی زیبا از الحمد شریف می درخشید. بدون اغراق میشد با نظر اندازی دقیق به آن مجموعه ای از باورمندی بشر به ذات اقدس الهی، همان صلح گمشده را که انسان  خودخواه و گمراه امروزی از دست داده است، سراغ نمود. در سکوت و آسایش اطاق «عبادت» به تدریج عیادت کنندگان مریض های راهی دیار ابدیت، یکی یکی برای اجرای مراسم دعا و اکثراً نماز داخل میگردیدند.

دوم: راه پیمایی زنان مسلمان و یهود برای دستیابی صلح: یقین تعدادی از خوانندگان محترم چند روز قبل از طریق اخبار، یکی از اجتماعات عجیب و بسیار برازنده را که هزاران زن مسلمان و یهود مقیم اسرائیل و سرزمین های اشغالی به آرزوی صلح و سلم، اشتراک نموده بودند، توجه  نموده باشند. اینک راپور یکشنبۀ صدای امریکا در مورد آن حرکت انسانی ارزشمند:

راهپیمایی زنان یهودی و مسلمان برای صلح:

 

زنان از قشر های مختلف به شمول یهودیان و مسلمانان در این راهپیمایی شرکت کردند و هدف آنان فقط صلح بود.

هزاران زن اسرائیلی و فلسطینی روز یکشنبه در دشت های کنار دریای اردن به خاطر صلح راهپیمایی کردند.

این زنان که اکثر آنان با لباس های سفید رنگ ملبس بودند، با عبور از دشت و صحرا و تپه ها، در نزدیکی دریای اردن، خیمۀ را به نام “خیمۀ صلح” برپا کردند. در راهپیمایی حدود ۵۰۰۰ زن اسرائیلی و فلسطینی اشتراک کردند.

ماریلین اسماجیا، یکی از سازمان دهندگان این راهپیمایی، گفت که زنان از قشر های مختلف در راهپیمایی سهم گرفته اند و هدف شان فقط صلح است.

خانم اسماجیا گفت “ما زنان از همه قشر ها اینجا آمده ایم – از قشر راستگرا و چپگرا، یهودی و عرب، از شهر ها و دهات. ما تصمیم گرفته ایم تا جنگ را پایان دهیم.” سازمان دهندگان این راهپیمایی می گویند که پنج هزار زن در این راهپیمایی شرکت کردند

این راهپیمایی از سوی موسسۀ به نام Women Wage Peace، سازماندهی شده است. این موسسه پس از جنگ ۵۰ روزۀ غزه در سال ۲۰۱۴ میلادی ایجاد شد، جنگی که در آن بیش از ۲۱۰۰ فلسطینی که اکثر شان غیر نظامیان بودند، کشته شد. در این جنگ، ۶۷ سرباز اسرائیلی و شش غیر نظامی اسرائیلی نیز کشته شد.

سازمان دهندگان این راهپیمایی می گویند که این راهپیمایی ماه گذشته در نقاط مختلف اسرائیل آغاز گردید و قرار است نا وقت روز یکشنبه در بیرون منزل بنیامین نتانیاهو، صدراعظم اسرائیل، پایان یابد.

سوم: صلح به هر لسان، حرکت، شیوه و آیینی که برای بشر ابلاغ گردد امید بخش است: آنچه را بودا در تعلیمات به نوع بشر « بدون در نظر داشت ادیان و مذاهب» پیشکش نمود، با تکیه بر ترحم، بشر دوستی، دوری از تبعیض و دو رنگی و حق دهی به نوع انسان، منحیث یکی از فیلسوفان پیرو صلح و سلم برای ادارۀ یک جهانی که در آن همگان از خیر همزیستی مسالمت آمیز بهره مند گردند، واقعاً بر روی مفکورۀ والای یک صلح دایمی قرار داشته است. حالت تسلیمی، تواضع و ارائۀ صلح که در آثار عهد عتیق از بودا به جا مانده است، حتی در وجنات و ترکیب صورت وی همیشه هویدا است. آیا آن فیلسوف بشر دوست گمان میبرد که بر عکس تعلیمات و رهنمایی های وی برای برقراری صلح و امنیت در جوامع بشری، انسان متمدن امروزی فقط در جستجوی تبعیض، جنگ و کشتار روان گشته است. افسوس!

 

صلحی که بشر امروز به دنبال آن است، در کجاست؟!

m_nezam_solhi_ki_bashar_ba_donbal_aan_ast.pdf

 

 

 

Categories: اجتماعي سیاسي,صفحه دري,کالمونه,ملالۍ موسي نظام