كارزار ورزش / مصطفی عمرزی

كارزار ورزش

مصطفی «عمرزی»

شادماني و مسرت رنگارنگ صد ها مدال طلا، نقره و دست آوردی های ورزشی جوانان افغان، يادمان هايی اند كه اگر در ميان هزاران خبر غم و اندوه كم اند، اما كوچك نيستند.

تنوع حضور جامعه ي جهاني، نوع ديگري از برخورد مردم ما، به ويژه جوانان با امور زنده گي شد.

پيش از تجربه ی نو، سرزمين قرباني ما كه در خيال كمونيستان، نيازمند جامعه ي كمون بود و در پيامد اين تخيل، چپاول تنظيمي را به نام حق جهادي و سقوط در قرون وسطا را به نام قضا و قدر (حکومت ملایان)، درگير مانده بود، ناگهان تكان مي خورد و در ميان هزاران سوژه، از ميان هزاران سد می گذرد.

جوانان ما پُر شتاب از سنگر حراست وطن تا ميادین رقابت با ديگران، همت مي كنند. در التهابي كه از افكار خسته، دستان و پا هاي ورم كرده داشتند، اما ياد مي دهند كه گذشته، تکدر سیاه کل زنده گی آنان نیست. با صد ها سند (مدال) كه با درخشش طلايي و نقره يي، در اندورن اندوه ملت روشن شده بودند، ايثار و تلاشي را ثابت كردند كه بي نهايت انساني و شرفيانه اند.

وقتي به داستان نثار احمد «بهاوي» مي رسم، لرزش كوتاه با تكاني خاطره ي مبارزه ي او را تداعي مي كند. در این مسرت، آسوده استیم كه دگرباره به عنوان صاحبان اختيار و به نام ملت افغان، احترام می شویم.

حريف ايراني بهاوي كه قهرمان تكواندوي جهان بود و سردمداران آنان، مزدوران زيادي در افغانستان دارند، قبل از مبارزه با بهاوي، از گرفتن عكس با او خودداري می کند و می گوید: «از چنين عملي شرم دارد؛ زيرا طرف وي افغان است!» اما پيكار و توان بهاوي، در حالي كه دست مردمان ما را از گذشته ها در برابر همسايه گان بلند کرده بود، تداعي تاريخي در واقعيت كنوني شد. بهاوی، چنان شرمي را بر حريف ايراني تحميل كرد که هرگز از ياد نخواهند برد.

عرصه ی ورزش، اميدواري ما در زمینه هاي شده است كه جوانان افغان، چه دختر يا پسر، نيروي را به نمايش بگذارند که اگر افغان رها از بند تحمیلات مجال يابد، آن قدر انگيزه دارد كه هنوز از مسرت همت بهاوي فارغ نشده بوديم كه دختران و پسران افغان، حقيقت تلاش و همت خويش را با صد ها مثال دیگر بر شادماني هاي ما افزودند.

تحمیل جنگ، به عادتی افزوده بود تا در سالیان غم و الم، تماشاچیانی باشیم که شاهد تنوع زنده گی دیگران اند، اما نمی پنداشتیم كه روزي بر روي همان فرش ها و ميدان ها، كساني از سرزمين خود ما با هويت افغان و پرچم افغاني، سهم خويش را مي خواهند و براي اين كار حاضر اند در حدی ایثار کنند که در برابر بیگانه ایستاده بودند.

تكواندو، كركت، وزنه برداري، بدنسازي، پاورلفتنگ، کوهنوردی و بالاخره فوتبال، روایت هایی شدند كه عادت ما بر سنخ روش افتخار به ماضي را بشکنند و شادمان از پيروزي مدال آوران افغان، ورزش را نيز محكي براي هدف و سربلندي برگزينيم.

شرح تصاویر:

عکس سمبولیک یک دختر افغان که با چادری مصروف سکیت است. در این تصویر به گونه ی هجوآمیز بر قیودی انگشت نهاده شده که گمان برده می شود با موانع آن ها، جلو تحرک و انگیزه های رهایی از اجبار گرفته می شوند. در تصاویر دیگر، ورزشکاران افغان، از طبقه ی ذکور و اناث، به نظر می رسند.

Afghanistan cricketer Rahmat Shah plays a shot during the third one day international(ODI) cricket match between Bangladesh and Afghanistan at The Sher-e-Bangla National Cricket Stadium in Dhaka on October 1, 2016. / AFP PHOTO

Categories: (بدني روزنه (سپورت,صفحه دري,مصطفی عمرزی

خپل نظر ولیکۍ

Your email address will not be published.