طالب نرم و طالب سخت، پس از 6000 روز جنگ

یافته‌های یک تحقیق در پوهنتون واتسن امریکا نشان می‌دهد که از آغاز حمله‌ی امریکا علیه القاعده در ماه اکتبر سال ۲۰۰۱ تا اکنون ۶۰۰۰ روز می‌گذرد.
حضور نظامی امریکا در افغانستان، طولانی‌ترین جنگ در تاریخ این کشور گزارش شده است.
یافته‌های این تحقیق نشان می‌دهد که از ۲۰۰۱ تا نیمه‌ی ۲۰۱۶ در جنگ در افغانستان دستکم ۱۱۱ هزار نفر کشته شده‌اند، در این میان 42 هزار جنگجوی طالب کشته‌ شده‌اند، 31 هزار فرد ملکی و 30 هزار نظامی افغان شهید و 6 هزار سرباز و قراردادی‌های امریکایی نیز کشته شده‌اند.
همچنان در تحقیق آمده است که ۱۱۰۰ نظامی ناتو و صدها خبرنگار و فعالان و امدادرسانان بشری نیز در این مدت جان خود را از دست داده‌اند.

امریکا به بهانه‌ی اینکه رژیم طالبان به اسامه بن‌لادن رهبر پیشین القاعده پناه داده، حملات سنگین را در افغانستان آغاز کرد و رژیم طالبان شکست خورد. حکومت موقت به رهبری حامد کرزی تشکیل شد و افغانستان چهره‌ی جدید را در دنیا سیاست در پیش گرفت.
اکنون شش هزار روز از آن حمله می‌گذرد؛ اما هنوز هم شش هزار مشکلات در افغانستان وجود دارد. جنگ علیه القاعده در تلافی حمله یازدهم سپتمبر که القاعده مسوولیت آنرا به عهده گرفت، به جنگ علیه طالبان تبدیل شد. سران طالبان و القاعده به پاکستان فرار کردند.
پس از هزاران روز، هنوز هم پیروز و شکست خورده در جنگ افغانستان مشخص نیست. طالبان از یکسو و امریکا از سوی دیگر ادعای پیروزی دارند. اسامه بن لادن در پاکستان کشته شد، ملا منصور در پاکستان به قتل رسید، شورای کویته در پاکستان است تی تی پی در خاک پاکستان لانه دارد و ده‌ها رهبر گروه‌های تروریستی دیگر نیز در پاکستان زندگی می‌کنند.

با وجود این همه، امریکا اما هنوز هم در افغانستان علیه تروریزم می‌جنگد. هنوز جنگ تمام نشده است. کارشناسان امریکایی احتمال می‌دهند که شاید این جنگ شش هزار روز دیگر هم دوام کند. دلیل آن هم این است که امریکا راه را اشتباه آمده. به جای افغانستان، باید لانه‌های تروریزم را در خاک پاکستان هدف قرار بدهد.
از یک سو پاکستان تروریزم تمویل می‌کند و از سوی دیگر امریکا با دولت این کشور دوست ستراتژیک است. پس چگونه می‌توان طالب یا القاعده را در افغانستان شکست داد؟
بزرگترین بمب امریکایی در افغانستان استعمال شد. محیط زیست مردم آسیب دید. معلول، شهید و زخمی از نظامیان و غیرنظامیان افغان به جا ماند و خانه‌ها و زمین‌های مردم آسیب دید؛ اما هنوز ریشه‌ی طالبان در پاکستان است و امریکا در افغانستان می‌جنگد.

اکنون باورها بر این است که امریکا نمی‌خواهد افغانستان نظام قوی داشته باشد. از سوی دیگر “طالب نرم و طالب سخت” در افغانستان عرض اندام کرده‌اند. طالبان با نیکتایی، موترها و زندگی مجلل خود را مجاهد نامیده و هم امتیاز می‌گیرند و هم نظام را تخریب می‌کنند؛ از سوی دیگر طالبان سخت سلاح دارند و در رو در رو می‌جنگند.
طالب نرم و طالب سخت کار را برای تشکیل نظام قدرتمند و دولت مقتدر در افغانستان سخت کرده است. امریکا نمی‌خواهد طالب نرم را معرفی یا نابود کند و در حقیقت طالب سخت را هم بهانه‌ای برای حضور در منطقه تلقی کرده است.

امریکا به عنوان بزرگترین تمویل کننده‌ی دولت افغانستان اگر واقعا می‌خواهد این شش هزار روز تکرار نشود، باید نخست “طالبان نرم” را از درون نظام خارج و با خانه‌های مجلل و دریشی و نیکتایی‌های لوکس مجازات کند. پس از نابودی طالبان نرم، لانه‌های طالبان سخت را در پاکستان هدف قرار بدهد. رهبران آنان را اعدام کند، پاکستان را وادار کند تا علیه طالبان سخت اقدام جدی کند. پس از این دو مرحله بقایای طالبان سخت در خاک افغانستان یا مجبور به صلح یا به صورت کل، نابود خواهند شد.
این طرزالعمل کوتاه و عمل سنجیده باید 17 سال پیش از امروز در دستور کار ناتو به رهبری امریکا می‌بود؛ اما کنون بحث از جنگ داغ است، دولت افغانستان باید ستراتیژی مشخص را در قبال حضور امریکا و نبرد با تروریزم روی دست بگیرد.

روزنامه سرخط

Categories: اجتماعي سیاسي,صفحه دري,مقالې-روانې چارې /ټولنیزې/ سیاسي

خپل نظر ولیکۍ

Your email address will not be published.