مدهوشه دیوانه/  سید عبیدالله نادر

0 20

کال ۱۳۵۳کابل

چي په ژبه می ، جاري ستــا ترانه شوه

په خنــدا راته ،په مخ کې زمـــــانه شوه

تواضـع می د ساقی ، هومره ده ، کړي

چــي انداز د هر کـلام می ، رندانه شوه

د غمــ-و بارونه هلته ، رانه سپک شول

نشیمن چي می ، په ګوټ د میخانه شوه

د هغي لمــحي سکون می ، نه هیریږي

د ساقي په لاس چي ، ډکه پیمـــانه شوه

د مستـــــــــانوپیالي می ، کړلي ما تي

ځــکه نوم می ، یو مدهوشه دیوانه شوه

درمندونه می ، دصــــبر او او سیلو وو

خو د یار په در کي ، ټولـــه نذرانه شوه

په دســــتور د یارانئ باندي ، آشنا شول

چي یي زده ، زمـا د مینې ، افسانه شوه

ګـیله نشـــته ، دیارانو ، بی مــــهرې نه

چـــي بدله په دي دور کي ، یارانه شوه

Comments
Loading...