د معفرت ‌‌‌‌‌‌ډيوه/سید عبیدالله نادر

0 108

  

له ښاره وځم ،ویرانو کي یو انســـــــــان لټوم

د خپل دردمن زړګي د پاره می درمـــــان لټوم

چي په وینــــا یي روښانیږي ،کوردلانو زړونه

په رمــوزاتو باندي پوي ، صـــــــــاحبدلان لټوم

چي په لیدو یي ، د انسان روح او روان شي تازه

زه هغه در، هغــــــــه یاقوت ، هغه مرجان لټوم

چي په موزون کلام کړي ویيلي، سنګدلانو زړونه

خاوند دحــــــــــــــال ، او نکته سنجه، سخندان لټوم

هغه مانوس چي په اسرارو باندي پوي شي د زړه

د زړه په درد داسي آشنـــــــــــا، او راز دان لټوم

چي د کلونو تربګنــــــــــــیو، دښمنان کړي ، پخلا

داسی خوږ من ، په زړه درد من، او مهربان لټوم

چي راته وبخښي ، د زړه او د ضـــمیر روشنایي

د مــــــــــــعرفت په ډیوي ، سوی پتنګان ، لټوم

چي د حـــــــکمت خبري واورم د عبرت په غوږو

د بو علي په څیر په پوهه ، حــــــــــــــکمتدان لټوم

چي د حـــــــکمت څلي یي جګه، په آسمان لګیږي

زه هغـــــــــــه باز ، هغه شاهین ّ هغه طیران لټوم

هر خوا چي ګورمه ، دیوان دي په صورت د انسان

د مــــــــعنویت په نور، سبیڅلي مخ ، روښان لټوم

د نفس هوی په ګونډو کړي ، قافلي ســـــــالا ران

هوی دنفس باندي غالب پهــــــــــــــــلوانان ، لټوم

ډیر زهیر کړی دي ژوندن یمه، دیوانــــــــــو سره

د یو ریښتیني ژوند دپاره ، بل جــــــــــــــهان لټوم

داچي په سپینـــــه ورځ کي سر ، په ویرانو یمه زه

له څنـــــــــــګه تللي ، د افسوس هغه کاروان ، لټوم

Comments
Loading...